Το μόνο σύνδρομο #5 «εν τόπω καταψύξεως»

Κατατρεγμένοι από σφοδρές συγκρούσεις

και τοσοδούληδες πολέμους

καταλήγουμε στα σκαλοπάτια της νίκης

πιο ηττημένοι από ποτέ:

ουρλιάζουν οι σκύλοι

πως είναι δύσκολο

να κηρυχθεί επιστράτευση

και νομίζουν

πως ξερνάν ζαχαρωτά

ενώ κερνάνε φαρμάκι.

κρυμμένα πλάσματα κάτω απ’ τις ρίζες των φυτών

κουλουριασμένα κι απέλπιδα, δίχως

ταυτότητα και σκοπό: θυμηθείτε

να ορμήσετε προς το χάος με ένα δρεπάνι σκουριασμένο κι όχι ένα

πλαστικό ποτιστήρι: θυμηθείτε

ήρθαμε σε αυτή τη γη, για να στήσουμε τους εχθρούς

σε σταυρούς από μη βιοδιασπώμενο

υλικό.



Τρύπησα το δάκτυλό μου με την πινέζα στο παιδικό πάρτυ και έπεσα σε αιώνιο ύπνο
όχι φιλιά ούτε κατακάθι από μήλο
οι περιφερόμενοι τριγύρω μου χρειάζονταν το κατειλημμένο κρεβάτι και ρώτησαν 
ξανά και ξανά πότε προβλέπεται να δραπετεύσω 
είπαν πως
δε θα έρθει κανείς να με βγάλει
κι αν ήθελα κάτι έπρεπε να αγωνιστώ
θέλω ήλιο μα δεν μπορώ να λιαστω αν δεν ξέρω
τη φωνητική απόδοση του  γράμματος ξ ως  σε μια μετάβαση:
کس 
θυμίζει μια φορά που ρώτησα τον κύριο της κατήχησης, πού θα πάμε όταν φύγει ο θεός
με έδιωξε με έναν παρατεταμένο ήχο forte legato κάπα σίγμα διπλό τελικό
από εκείνο το σημείο και μετά
διαρκώς επιστρεφουμε

τρία έπσιλον x φώντας φ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s