Το μόνο σύνδρομο #4 «σαντάκα»

Καταπώς φαίνεται

το ρολόι έπαψε

να ουρλιάζει το τέλος

κι άρχισε να πριονίζει

τη ρίζα της δυστυχίας

ή της βλακείας που χαστουκίζει

τα μέσα μας.


Εντάξει, μην στεναχωριέσαι

θα έρθουν

και πιο όμορφα

και πιο ευγενικά αγόρια

σ’ αυτόν τον κόσμο

και θα έχουμε όλοι κάποια

καλή ή καλύτερη τύχη

σαν σκαθάρι που ανακαλύπτει

ένα πτώμα ακόμα ζεστό.


αγόρια

θα εθιστείτε νωρίς

στη μορφίνη των επιλογών

κι όταν πάψει να τη χορηγεί ο γιατρός

θα σας πεθάνουν τα στερητικά

κι οι γείτονες

που θα θέλουν επιτέλους να σκάσετε.


Μα μη φοβηθείτε

ούτε για ένα λεπτό

τα λόγια της κοινωνίας αξίζουν 

όσο μια παγίδα για κατσαρίδες και γρύλους

κι είστε εσείς

και οι κατσαρίδες

και οι αρουραίοι

το αθάνατο χάος και το ρήγμα που δείχνει το δρόμο

για τη διάσταση με τις ακτίνες που ζεσταίνουν:

αρκεί να το επιλέξετε.

στου μεγάλου σπιτιού το σπασμένο παράθυρο
δυο λευκά περιστέρια
διαρκώς σ’ ετοιμότητα
να σου κλέψουν το μήλο, να σου σκίσουν τα χέρια

στα γκρεμίσματα πάνω σαν πατάω το πόδι μου
χάνει τ’ όνομα ο τόπος
από με όλο φεύγεις και διαρκώς μοιάζει μάταιος
ο γραπτός μου ο τρόπος
.
πια δεν πάνε μηνύματα, το αρνούνται τα άτιμα
τσάκισαν τα φτερά τους
γράφουν όλο συνθήματα – περιφέρονται άδικα
δεν ακούς τη λαλιά τους
,
είν’ ο αέρας που φέρνει τον χαμένο παράδεισο
το όνομά σου συρίζει
πάνε μέρες που σ’ έχασα, και το σπίτι που ζούσαμε
ποτέ πια δε γεμίζει
.
στα χωριά τ’ άδεια σπίτια, μοιάζουν πάντα ακατοίκητα
θαμπωμένο λυχνάρι
είναι χώροι ενδιάμεσοι, που εντός περιμένουμε
για να ‘ρθει να μας πάρει

τρία έπσιλον x φώντας φ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s