Δυστοπική μικρασία (Φώντας Φ.)

Η καρδιά μου τρεμοπαίζει
η πόλη απλώνει στις πλάτες μου
τα ηλεκτρικά της κυκλώματα, το ζόφο, τΤτΤ
τα λεηλατημένα καταστήματα,
τα βιασμένα κορμιά
μες τα δωμάτια πανικού

με ρωτάνε που έχασα την ελπίδα μου κι απαντώ
πως χάθηκε μεταξύ ορθογραφίας και θρησκείας
μεταξύ μαρξισμού
και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης
μεταξύ σώματος
και δημοκρατίας.

Αλλά δεν ήταν ποτέ σημαντική η δική
μου η ελπίδα
κι αυτό το ξέρω
πως μες το σκουπιδοντενεκέ
της ασημαντότητας
δε βρήκα τίποτα να με προσβάλει
αλλά εργαλεία διάρρηξεων, ένα κομποσκοίνι,
ένα ρολόι που πηγαίνει αντίστροφα
κι ένα πουκάμισο που κρέμεται απ’ το έντερο μου.

Να σκουπίσω τον ιδρώτα ή να απαλύνω τον πόνο δε λέει
με τα σπασμένα τζάμια κόβουν το πρόσωπο τους οι μοίρες
και με το αίμα σχεδιάζουν την τύχη μας.

η καρδιά μου τρεμοπαίζει
σαν προσφυγάκι
στο διχτυ
του κλόουν

-εβραικές μου ρίζες
-τουρκικά μου κλαδιά
-ελληνικοί μου καρποί
πως να σας κάνω μέλι να σας αλείψω στον άρτο μου
όταν με τσιμπάνε τόσο οι μέλισσες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s