Αγέλη (Τρία Έπσιλον)

αν και δεν φαίνεσαι να με πιστεύεις, τα σημάδια στο χέρι μου τα έκανε γάτα
δεν έχω μέσα μου πόνο μόνο αναμονή και ένα χαλίκι
αυτό τριβελίζω στη γλώσσα μου για να λέω το ρω και να μένω ξύπνια
πάνε δυο μήνες που με παίρνει ο ύπνος όρθια εκτός απ’ όταν με βλέπουν οι φίλες μου
τότε είναι που πίνω δίπλα σε άνδρες αμφιβόλου ποιότητος που ποτέ δεν κοιτάζω
στα μάτια μας μεγάλες μαύρες σακούλες έτοιμες να χωρέσουν μέσα τα νεκρά μας σώματα
αναδίπλωση του χωροχρόνου όποτε σκύβω στο μέρος σου φαντάζεις ένα νούμερο και δείχνεις απόλυτα έτοιμος να χωρέσω σε κάτι που θα μοιάζει σε ποίημα
τίποτα απ’ ό,τι κινείται δεν με αφορά, τώρα στέκεσαι
μα πάντα έτσι είναι οι άνθρωποι πριν τους αγγίξεις τα δάκτυλα και των δύο χεριών ένα ένα δέκα
τα βράδια δεν στέλνω πλέον μηνύματα ούτε ήχους σε κανέναν μου έρωτα
τελειώσαν αυτά
τώρα απαγγέλω ιστορικά γεγονότα του χάρτη ενώ αλυχτάω στις φίλες μου
απαιτώ να γυρίσουνε πίσω
και γελάω όσο μου εξηγεί
πως απόψε δεν δέχονται κάρτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s