Οι σαύρες που δεν αλλάζουν δέρμα (Άλεξ Κοάν)

Ο κώδικας του ανθρώπου,
μια ρωγμή σ’ έναν τοίχο,
ένα πυρηνικό μανιτάρι
μες στο δωμάτιο μου,
στο κρεβάτι μου, στο μαξιλάρι,
στον αριστερό μου πνεύμονα.
Δεν προσδοκώ τίποτα παραπάνω
από μια μάζα νεκρών και ακρωτηριασμένων
σε κάποια άγνωστη εξοχή,
περιφραγμένη
και στείρα,
και δεν ελπίζω στην ηθική τάξη των πραγμάτων
γιατί τα πράγματα είναι πέτρες,
ακανόνιστες, γεμάτες αιχμηράδα,
στέκουν όσο στέκουν μα στο τέλος
διαβρώνονται και σπάνε.
Δεν πιστεύω
στις αξίες που καρφώνονται σαν πάσσαλοι
στα πτώματα των βρυκολάκων
και στην τιμή των ταφικών μαρμάρων
δεν πιστεύω
και στην ορμή του αλόγου
και στα σημάδια που αφήνουνε τα πέταλα στο χώμα
δεν αποθέτω το ξίφος, το ξίφος που δεν έχω,
και δεν ορκίζομαι
στο θάνατο δεν δίνω πίστη γιατί δεν την αξίζει
-μόνο την ανάγκη μας μπορεί να κλέψει-
και δεν εκλιπαρώ για έλεος
ή για δικαίωση ή εξιλέωση ή κάτι τέτοιο
απλά λέω,
αφήστε τις γάτες να τις φάνε
αφού αυτό κάνουνε οι γάτες
μα σας παρακαλώ
μη σκοτώνετε τις σαύρες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s