Αράχνη (Οδυσσέας Διαμάντης)

Στη γωνιά του κρύου τοίχου

καθισμένη στο ταβάνι
μια αράχνη με κοιτάζει όλο νόημα.
Βάφει τα νύχια των ποδιών της
στα χρώματα της θάλασσας
και σκέφτεται πότε θα χτίσει
ένα κρυστάλλινο παλάτι
στον ουρανό.
Καταβροχθίζει τις σκόνες
που σκεπάσανε τους τοίχους
δαγκώνει τον αιμάσσοντα αέρα
και πλέκει τον ιστό της
με την επιμέλεια του γλύπτη.
Όμως, όταν ανοίξει κάποια πόρτα
ή φυσήξει άνεμος απ’ τα παράθυρα
σαν τον ληστή
όσα έφτιαξε με κόπο κι αγάπη
καταρρέουν και χάνονται.
Μα εκείνη επιμένει στ’ όνειρο
επιμένει στα κρυστάλλινα παλάτια
χωρίς ποτέ ν’ αλλάζει τα υλικά της ζωής της.
Ενεός μένω να κοιτάζω την αράχνη
που βάφτηκε σήμερα στα χρώματα της θλίψης
Λογικά θα ετοιμάζεται να γιορτάσει
τα νέα δίχτυα που θα σπάσουν
μαζί με το ηθικό της

γεγονός σύνηθες τους μονούς μήνες

στις πρόβες θανάτου.
Αλλά ποιος είμαι να κρίνω:
σε τελική ανάλυση
στο ταβάνι κάθεται
απλώς μια αράχνη που με κοιτάζει όλο νόημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s