Μέρες κενές και ξάστερες (malavita)


Η άγνοια χτυπά τα τζάμια.
Η μουσική στην διαπασών.
Λογία μπλεγμένα σε στίχους.
Βλέμματα τριγύρω ανάκατα.
Προσμονή, λαχτάρα,
μπορεί ακόμη και βαρεμάρα.
Στα σκαλιά εκείνος
και ‘μεις.
Με τα μέσα του τρώγεται.
Μυρμηγκιά οι ανασφάλειες
που βγήκαν βόλτα στα χεριά μας επάνω.
Μα η ώρα πέρασε και κείνος
έκανε μια γκριμάτσα, τάχα πως γέλασε.

Από την άλλη εγώ.
Μέσα σ’ ἐνα τετράγωνο,
προσπαθώ να συντονίσω εαυτό και πραγματικότητα.
Τριγυρνώ και ψάχνω τα θέλω μου σε καπνούς.
Ξεγλιστράς στα υπόγεια,
και γυρνάς τον εαυτό σου σε τσιγάρα.
Το ημερολόγιο γράφει:
«Χαμένοι στην μελωδική χασούρα, δέκα βήματα πριν την πτώση σας.»
Μα δεν βαριέσαι.
Φωτά τριγύρω.
Φωτά μέσα μου.
Φωτά με έντονα χρώματα και σκούρα μαζί.
Μαύρο και κόκκινο.
Πάντως όχι άσπρο.

Άσπρο χρώμα έχουν τα υφάσματα
που δένουν τους συντρόφους μας
στα αυθαίρετα ψυχοκελια τους.

Άσπρο χρώμα έχει η μηχανή
που μεταφέρει το άκαρδο ερπετό
με το γκλοπ και την λυσσά.

Άσπρο χρώμα έχει η απάθεια
που γατζωνεται στα ματιά του
τα σκόρπια πρωινά.

Άσπρο χρώμα έχει η ένταση
που μου χτυπάει τα μηνίγγια
εκείνες τις ώρες της αιχμής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s