Το Σωτήριο Έτος XI.

αρπάζω ένα παγωμένο
τοστ απ’ το ψυγείο
και βιαστικά
το τρώω
καθώς

ξεχύνομαι έξω, λέω:

Αν δεν μιλήσουμε στους εργάτες δεν υπάρχει ελπίδα
για εμάς εδώ.
























Κι ακόμα:

Πρέπει να καταφέρεις να ζήσεις
τυλιγμένος με κουβέρτα
ποτισμένη
αίμα αγγειοχειρούργου
Πρέπει να καταφέρεις να ζήσεις
με το βλέμμα
του καταδικασμένου λαγού
καθώς νιώθει στο σβέρκο
τα δόντια της φιλανδικής αγριόγατας.



















Ο Σοπενάουερ παίζει τον αυλό του
Κι ο μπολσεβίκος σημαδεύει με το ντουφέκι τον Αδόλφο Χίτλερ.
μα εγώ αναζητώ μια ιστορία
που να βρωμάει βαλίτσα που ταξίδεψε σε χόστελ του κάτω κόσμου
καταλαβαίνω τώρα πιο καλά
το δράμα
του Πατέρα-ασβού
καθώς πεινασμένος τρώει τα
μικρά του
και κλαίγοντας ορκίζεται
και κλαίγοντας ορκίζομαι
και κλαίγοντας ορκιζόμαστε
πως κάτω απ’ το δέρμα υπάρχει ακόμα κάτι
που χτυπάει σταθερά και επίμονα
σα το μεγάλο ρολόι του σύμπαντος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s