Το Σωτήριο Έτος ΙΙ.

Στην έξοδο απ’ τη γλυκύτητα του κήτους
κοιτάζω τη δύση που χάσκει – νέες κατοικίες των θεών
κ’ εξέρχομαι σε σανίδες
που πλέουν στην χρονολογία μας,
ήταν άραγε προφύλαξη απ’ το βάδισμα στο πάγο;
το σταμάτημα ενός άντρα στις απολαύσεις
το ωκεάνιο ρίγος (μικρή που πέθανες νωρίς
για να μας στοιχειώνεις)
το ξύπνημα ενός άντρα στις θυσίες μιας παράστασης;
στην έξοδο απ’ το κήτος
και την γλυκύτητα του
ο κηπουρός ο καλλιτέχνης ο ψαράς
το βούρκωμα υπό το κομβόι των φυλακισμένων, ποιο έτος και ποια μάνα
είμαστε ναυαγοί στις μητροπόλεις των
αισθήσεων…

Για μας η έξοδος είναι θύμα της εποχής·
είναι υποταγή λαιμητόμος
οι χώρες του νότου, αχ
φέγγουν τα μοτέρ της απώλειας
να βαδίζουμε μηχανοκίνητοι στρατιώτες / φαντάσματα λερναίες ποιητές
άνθρωποι των σπηλαίων ακατοίκητοι λειμώνες
και πορτοκαλιές, πείτε μου
συνθέτει ένα στίχο αγάπης το καλάσνικωφ;

























Αν ο στρατιώτης λιμοκτονεί – είμαστε ο σκελετός του
σ’ ένα στείρο χωράφι, είμαστε το σύννεφο της στάχτης
και το πικρό όπιο των ανέμων
είμαστε η κατάρα και το δρολάπι που ρέει την απώλεια. Η εξ-
οδός μας λοιπόν
στις στεριές που βαδίζουμε – νέες κατοικίες
για τους ημίθεους αφέντες των ετών 2020 και 2021
σύντροφε φέγγει η Πλόκαμος στη νύχτα μας
ή το κήτος της μοναξιάς μας σκεπάζει;

Και εγώ σε σκεπάζω με τα λόγια σου
λουλούδια στο ταχύπτερο για καρδιά
και γω σε σκεπάζω με τα λόγια σου – και γω σε σκεπάζω με τα δάκρυα σου
και είμαι η βραδινή ανθολογία
που βαραίνει τις πλάτες μας μια κερασιά.

Και ξεβιδώνω τις λάμπες εξετάζω τις συνδέσεις
σπάω φανάρια λυμαίνομαι τις ψυχές και τους πύργους σας
ανασταίνω τον λωτρεαμόν
γίνομαι μικροκαλλιέργεια στους πνεύμονες των εξόριστων
απαρηγόρητη διάψευση λοιπόν πως
δε θα υπάρξει έξοδος απ’ το κήτος για εμάς.























αβαρής απλανώς ναυτική παρωδία των παιδικών μας χρόνων
η γαία βαπτίζεται στην ανέκφραστη
δυσωδία μας.
Και το κήτος βυθίζεται ξανά


*

Πλέον έχω αφεθεί στο πικρό μέταλλο των τραίνων|||
ο βορράς χάνεται στο μοιρολόι του
και το να προχωράμε
σημαίνει εξορκισμός σημαίνει αφηγηματική τεχνική
σημαίνει θεραπεία απ’ την λέπρα:
αγάπη μου, πέθανες μικρή για να μας στοιχειώσεις.
Αν τώρα ακούς τη λέξη σύντροφος
εννοώ στάχτη και ταχύπτερο για καρδιά
εννοώ χιόνι χιονάκι φράγμα: σήμερα σε λατρεύω τυφλότητα
και επαρχεία που καις λιβάνι
στη διάβαση των νεκρών
μη φεύγεις από τώρα,
ο δρόμος μας
είναι ένας μυθικός παράλυτος.
Και κάθε κήτος
είναι μια χάντρα στο λαιμό του πεπρωμένου,
μια σφαίρα
στο μέτωπο του ανέμου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s