Αγάπη (George Herbert)

H αγάπη με υποδέχτηκε θερμά,
μα η ψυχή μου αποτραβήχτηκε
ένοχη καθώς ήταν απ’ την σκόνη και τα αμαρτήματα.
Κι όμως τάχιστα
βλέποντας με να καθυστερώ
την πρώτη μου είσοδο.
Ήρθε κοντά
με κουβέντες γλυκές με ρώτησε
αν τάχα βλέπω κάτι που λείπει .
«Ένας επισκέπτης» απάντησα
«που να αξίζει
η παρουσία του εδώ.»
Κι η αγάπη απάντησε
«Γίνε εσύ αυτός ο Επισκέπτης λοιπόν.»
«Εγώ, ο άτιμος και θλιβερός;
Όχι Κύριε δεν τολμούν
τα μάτια μου να σε κοιτάξουν.»
Κι αγάπη ξάφνου κράτησε
τα χέρια μου και χαμογελώντας
απάντησε,
«Ποιος άραγε έφτιαξε
αυτά τα μάτια, αν όχι εγώ;»
«Αλήθεια είναι, εσύ το έπραξες
μα είμαι εγώ
που τα βεβήλωσα
άσε εμένα και τη ντροπή μου
να καταλήξουν όπου αξίζει.»
«Και ξέρεις άραγε», ρώτησε η Αγάπη
«ποιος φέρει την ευθύνη
για όλα αυτά;»
«Θα είμαι ο ταπεινός σου υπηρέτης.»
«Αν καθίσεις μαζί μου και το σώμα μου γευτείς.»

Και έτσι κάθισα.
Και Έφαγα.

μετάφραση: Φώντας Φ.

2 thoughts

  1. All of Herbert’s surviving English poems are on religious themes and are characterised by directness of expression enlivened by original but apt conceits in which, in the Metaphysical manner, the likeness is of function rather than visual. In «The Windows», for example, he compares a righteous preacher to glass through which God’s light shines more effectively than in his words.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s