Άτιτλο (Σκοτάδι Άγνωστο)

Βρόμικα ρούχα, ρετάλια
κρεμασμένα σε σκελετούς πάνω
που περιφέρονται σε τάφους
από κρύσταλλο και νέον.
Τα μάτια δε βλέπουν. Μόνο κοιτάνε.
Στεγνώσανε πια.
Μόνο το στόμα παραμένει υγρό. Γεμάτο σάλια.
Φτύσε. Γλύψε. Κατάπιε.
Επανάλαβε.
Ο κόσμος είναι δικός τους
Αφού για μας δε γυρνάει
Μόνο εμείς γυρίζουμε σ’ αυτόν.
Ζαλάδα, ημικρανίες
αυνανισμός και υστερία.
Μη φωνάζεις μόνο κι όλα καλά θα πάνε.
Τα βράδια με σιωπηλά γαμήσια
εκτονώνουν την πίκρα.
Πνιχτά βογγητά με τα μάτια ανοιχτά
Τα χέρια βουλώνουν το στόμα
κι οι μεντεσέδες βροντάνε στο ρυθμό του θανάτου.
Τελειωμένη υπόθεση. Στο πλάι θα κλαίνε
Κι εγώ να γελάω. Υστερικά να γελάω
ώσπου να μου ρθει εμετός.
Σκάω στα γέλια με την ψυχή στο στόμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s