Άτιτλο (Χημεία)

περίγραψε μου
πώς την ευλογία του όλου παράτησες
με πόση αγωνία αναλήφθηκες στους ουρανούς
τον ιβίσκο που φωτίζει τα βράδια την ολονυχτία
χωρίς να μιλάς περιφρονητικά για το παιδί που άφησες μόνο του
ανοίγοντας μια μικρή φλέβα
ο πρώιμος θυμός έγινε φυτίλι στο στήθος εκείνων που ξεχνάνε
γιατί ξεχνάνε;
είναι παράξενες οι χρονιές που τις περνάς σε καναπέ
μα όσο κι αν κακοποιείς λέξεις πάλι δεν θα φτάσουν για να πουν
πως ο κακός της υπόθεσης είσαι εσύ
που δεν κινητοποιείσαι και δεν βγαίνεις στο δρόμο να φωνάξεις και γιατί όχι;
να αγαπήσεις κάποιον ξένο που θα στρίβει στην Εμ. Μπενάκη για να πάρει τον καφέ του
ν’ αγαπήσεις εμένα και όλα τα παιδιά που μιλάνε στο κινητό
που κανονίζουν που θα βρεθούν για να πεθάνουν ελαφρά
πάμε! προς τα πού πάμε; εγώ δεν ξέρω να ζω έξω από τα κύμβαλα
με δικαιολογούν όλοι
γιατί το επέτρεψα

θέλω να πω
πώς είτε σ’ ακούω
είτε κάνω πως σ’ ακούω
εσύ θα μιλάς
και το κρύο νερό ανάμεσα στα πόδια μου
θα συνεχίσει να λυμαίνει τις πολλαπλές σου πραγματικότητες
για όσο το επιτρέψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s