Κυριακή πρωί (Raúl Zurita)

XXXVIII
Στους βράχους της πλαγιάς: o ήλιος
στη συνέχεια κάτω στην κοιλάδα
η γη που καλύπτεται με λουλούδια
ο Σουρίτα ερωτευμένος φίλος
συλλέγει τον ήλιο της φωτοσύνθεσης
ο Σουρίτα δε θα ναι ποτέ ξανά φίλος
αφού πήγε 7μμ και άρχισε να σκοτεινιάζει.

Η νύχτα είναι το παρανοϊκό άσυλο των φυτών

XLII
Κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους
ενός μπάνιου: κοίταξα στο ταβάνι
και άρχισα να πλένω τους τοίχους και
το πάτωμα την τουαλέτα ολόκληρο το μπάνιο
Βλέπεις: έξω ο ουρανός ήταν ο Θεός
και ρούφαγε την ψυχή μου – ναι άνθρωπε!
Σκούπισα τα δακρυσμένα μάτια μου.

LVII
Στο στενό σπασμένο κρεβάτι
άυπνος όλη τη νύχτα
όπως ένα λιωμένο κερί ανάβει ξανά
νόμιζα ότι είδα τον Βούδα πολλές φορές
δίπλα μου ένιωσα το λαχάνιασμα μιας γυναίκας

όμως ο Βούδας ήταν απλώς τα μαξιλάρια
και η γυναίκα κοιμάται τον αιώνιο ύπνο.

LXIII
Σήμερα ονειρεύτηκα ότι ήμουν Βασιλιάς
με ντύνανε σε δέρμα με ασπρόμαυρες βούλες
σήμερα μουγκρίζω με το κεφάλι μου να πέφτει
ενώ οι καμπάνες της εκκλησίας πένθιμα χτυπάνε
λέγοντας ότι το γάλα πάει στην αγορά.

LXXXV
Ξυρίσαν το κεφάλι μου
μ’ έντυσαν σ’ αυτά τα γκρι μάλλινα κουρέλια
– η μαμά συνεχίζει να καπνίζει
είμαι η Ιωάννα της Λωραίνης

Με καταγράφουν σε μικροφίλμ

XCII
Το γυαλί είναι διαφανές όπως το νερό
Κίνηση από πρίσματα και γυαλιά
Κύκλωσα το φως για να μη χαθώ μέσα του
μετάφραση: Σίλουαν Κ.
στη φωτογραφία ο συγγραφέας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s