Χημεία

Άτιτλο

περίγραψε μου
πώς την ευλογία του όλου παράτησες
με πόση αγωνία αναλήφθηκες στους ουρανούς
τον ιβίσκο που φωτίζει τα βράδια την ολονυχτία
χωρίς να μιλάς περιφρονητικά για το παιδί που άφησες μόνο του
ανοίγοντας μια μικρή φλέβα
ο πρώιμος θυμός έγινε φυτίλι στο στήθος εκείνων που ξεχνάνε
γιατί ξεχνάνε;
είναι παράξενες οι χρονιές που τις περνάς σε καναπέ
μα όσο κι αν κακοποιείς λέξεις πάλι δεν θα φτάσουν για να πουν
πως ο κακός της υπόθεσης είσαι εσύ
που δεν κινητοποιείσαι και δεν βγαίνεις στο δρόμο να φωνάξεις και γιατί όχι;
να αγαπήσεις κάποιον ξένο που θα στρίβει στην Εμ. Μπενάκη για να πάρει τον καφέ του
ν’ αγαπήσεις εμένα και όλα τα παιδιά που μιλάνε στο κινητό
που κανονίζουν που θα βρεθούν για να πεθάνουν ελαφρά
πάμε! προς τα πού πάμε; εγώ δεν ξέρω να ζω έξω από τα κύμβαλα
με δικαιολογούν όλοι
γιατί το επέτρεψα

θέλω να πω
πώς είτε σ’ ακούω
είτε κάνω πως σ’ ακούω
εσύ θα μιλάς
και το κρύο νερό ανάμεσα στα πόδια μου
θα συνεχίσει να λυμαίνει τις πολλαπλές σου πραγματικότητες
για όσο το επιτρέψεις

Χτύπα το χτικιό μέχρι να το ξεράσω μόνη

χτύπα το χτικιό μέχρι να το ξεράσω μόνη
χτύπα με στο λαιμό μου
είμαστε μια αυτοεκπληρούμενη γυναικοκτονία
αν επιλέξω τον θάνατο μειώνω τα σκαλιά της εκκλησίας
αν επιλέξω τη ζωή ξεχνάω αυτούς που γεννήθηκαν πεθαίνοντας
*εμείς εδώ. σκοτώνουμε τους γερανούς για να μην γεράσουμε
αν είσαι 20 χρόνια μεγαλύτερος από μένα και με φιλήσεις ξαφνικά
ή θα με γεράσεις ή θα σε λειάνω
αλλά είμαι ήδη νεκρή και αν δεν ήσουν τραχύς δεν θα ήσουν καν εδώ.
χτύπα με στον καρπό
κάνε μια στροφή – αρρωσταίνω και μόνο που περπατάω.

το νερό σταμάτησε να τρέχει στο σπίτι αυτό
τα χέρια μου θα μολυνθούν από τα τάλιρα
οι τρίχες μου δεν σταματούν να μεγαλώνουν
κάθε φορά που την βλέπω και την γνωρίζω με χτυπάει κατευθείαν
στην καρδιά. κάνε την στροφή και χτύπα με ώσπου να μην μπορώ να περπατήσω.
*υπάρχουν και κάποιοι ποιητές τόσο καλοί, δεν γράφουν για πόνο και αίμα
που δεν γεννάνε βία
που απορώ γιατί δεν βγήκαμε να τους σκοτώσουμε.