Φίλιππος Παλατιανός

Ειλικρίμα

Σε κάποια προαύλια περιπλανιέται κάποιος και χτυπάει τις πόρτες των τάξεων όταν τα παιδιά δεν έχουν πάει ακόμη για μάθημα

Είναι έξι το πρωί
και το σκουπιδιάρικο καθαρίζει τα χθεσινά που μοιάζουν κουρασμένα και κατουρημενα και η υγρασία τα συντρίβει
όπως συντρίβει και εμάς
Φεύγει βιαστικά και είναι πολύ προσεκτικός, δεν κάνει καν να δει τα πράσινα χειροκροτήματα
κανείς δεν πρέπει να τον δει.
Δεν έπρεπε να δουν ότι ψάχνει για παρέα
Ότι ψάχνει για κάτι που να του έδινε ενέργεια
Ούτε αναμνήσεις και πρόσκαιρη χαρά

Φεύγει πολύ νωρίς από το σπίτι το πρωί
πριν ξυπνήσει η υπόλοιπη οικογένεια
και μάθουν τη φρίκη
του να μην υπάρχει γυρισμός μετά τις πράξεις σου
Φροντίζει να έχει γυρίσει μέχρι που θα ξυπνήσουν τα παιδιά

Για να τους παραπλανήσει

Να μην καταλάβουν ότι κάποιος έλειπε
Ότι κάτι έλειπε
Ότι έλιωσε
Σαν πέτρινη μουσούδα που πλέον δεν την χαϊδεύει κανείς

Έχω σθεναρά χαθεί

Πολλές βλέψεις χάθηκαν
στα συγυρισμένα δωμάτια και τους καλλωπισμένους φοίνικες
στις αυλές των ξενοδοχείων
που έχουν εστιατόρια με κουζίνα από όλο τον κόσμο
Που οι υπάλληλοι μαθαίνουν να μιλάνε ευγενικά και με φόβο σε κάθε πελάτη

Πολλές βλέψεις χάθηκαν
εκείνη τη στιγμή που η κυρία Μόσχα που έχει τα δωμάτια
χτυπάει την πόρτα για να καθαρίσει και να φέρει καινούργιες πετσέτες

Πολλές βλέψεις χάνονται
όταν κοιτάζεις τα φουγάρα του πλοίου να τα μαλακώνει
ο ήλιος που τα κοιτάει

Πολλές υποσχέσεις εξαφανίζονται
όταν σταματάνε να έρχονται
αυτοί που τις τραγουδάνε

Το αμάξι δεν έχει ποτέ βενζίνη
γιατί του την κατάπιε όλη
αυτή η βρεγμένη
από τον καύσωνα άσφαλτος

και κάθε φορά που προσπαθείς να επιστρέψεις
Είναι όλο και πιο δύσκολο